Powrót do strony głównej

 

 

Elewacja frontowa

Kartusz herbowy - mimowolny symbol mijających epok
Dawny majątek ziemski usytuowany około 35 km na północny wschód od Węgorzewa, 2 km od granicy Polski z obwodem kaliningradzkim. Duże założenie pałacowo-parkowe z podwórzem gospodarczym, położone nad rzeką Węgorapą. W zakolu Węgorapy i okolicy usytuowanych było szereg majątków, które w XVIII i XIX wieku skupione były w ręku rodziny von Farenheid, wyniesionej do stanu szlacheckiego w 1786 Farenheidowie byli m.in. właścicielami dóbr w (Klein) Angerapp, obecnie Rapa, gdzie istniał osiemnastowieczny dwór. Z tego założenia zachowało się jedynie słynne już Mauzoleum Farenheidów w kształcie piramidy wzniesione w 1811 r. (usytuowano je na osi alei parkowej). Od połowy XIX w. majątek w (Klein) Angerapp należał już do Schmidt von Altenstadtów.
 

 

 


Plan założenia sprzed 1945 r.

Elewacja frontowa, widok od zachodu
Najsłynniejszą siedzibą Farenheidów było Klein Beynuhnen, obecnie po rosyjskiej stronie (około 13 km na północny zachód od Rapy), główna siedziba rodu. Tam, w połowie XIX wieku Fritz von Farenheid (1815-1888) wzniósł piękny, późnoklasycystyczny pałac według projektu Alberta Wolffa, w którym zgromadził olbrzymią kolekcję antycznych i antykizujących rzeźb oraz nowożytnych dzieł sztuki. Przypałacowy park ozdobiony został małą architekturą, posągami. Zgodnie z testamentem pałac i park udostępniane były publiczności.

W końcu XIX wieku Anna von Bujack, krewna von Farenheidów z Beyhnun, która odziedziczyła Mieduniszki Wielkie, wyszła za mąż za Eduarda Schmidta von Altenstadt. Od tego czasu do 1945 r. majątek pozostał w posiadaniu tej rodziny. Początkowo istniał tu ceglany dwór, który został zniszczony podczas I wojny światowej. Odbudowano go w 1920 r., jako duży neobarokowy pałac. Pechowo spłonął ponownie w 1922 r., ale szybko został odbudowany według pierwowzoru.

 

 

 

Obecna budowla pochodzi zatem z lat 1920-1922. Jednokondygnacyjna, przekryta dachem mansardowym, z dwukondygnacyjnym ryzalitem na osi od frontu i ogrodu. W elewacji ogrodowej duży taras wsparty na czterech kolumnach porządku jońskiego, pierwotnie z zabudowanymi bocznymi ścianami. Do elewacji południowo-zachodniej dobudowana niższa oficyna utrzymana w stylu całości. Zabudowania podwórza gospodarczego o interesującej architekturze ceglanej; z elementami neogotyckimi, obecnie w stanie ruiny.

Park o prostej kompozycji opartej na układzie jednej obwodowej alei i dużego salonu ogrodowego zachował jeszcze egzemplarze cennego starodrzewu. Po wojnie na obszarze majątku utworzono państwowe gospodarstwo rolne, w pałacu mieściło się biuro, przedszkole, mieszkania pracowników. Po likwidacji PGR pałac zaczął podupadać, obecnie stoi pusty. Od 1997 r. własność prywatna, od 2001 r. jest nowy właściciel, który zamierza utworzyć tu pensjonat.


Elewacja ogrodowa